Uit de raadsstukken en reportages · 2021–2026
Stemmen uit Oldebroek
In 2021 voerde burgemeester Haseloop vijftig vertrouwelijke gesprekken met inwoners, onder wie twintig LHBTIQ+’ers, hun ouders en meerdere predikanten. Hun woorden staan, geanonimiseerd, in de openbare raadsstukken. Elke steen in deze muur is een letterlijk citaat van een dorpsgenoot. Sommige fragmenten benoemen zelfdoding.
De muur
In hun eigen woorden
Van pijn tot hoop: steen voor steen, citaat voor citaat.
“Het is prima als je homo bent, maar daar hoort wel bij dat je in elkaar geslagen kunt worden.”
“Veel mensen weten niet dat ik homo ben. Ik vertel het soms bewust niet, vanwege een bepaald gevoel van onveiligheid.”
“Ik werd het huis uitgezet.”
“Op vakantie geef ik wel eens een knuffel ofzo, maar hier niet.”
“Ik heb meer last van de machocultuur in Wezep dan van de kerken.”
“Ik had een vriendin, en toen ik haar wilde vertellen dat ik misschien homo was ben ik flauwgevallen. Ze vond me op de grond. De arts dacht dat ik hartproblemen had, dus ik kreeg zo’n kastje op mijn borst. Pas later durfde ik tegen de arts te zeggen wat ik voelde.”
“Niet willen, maar wel voelen dat je het bent. Als puber was dat heel moeilijk.”
“Vanaf haar tweede kiest mijn dochter voor jongenskleren en vooral jongensspeelgoed. (…) Op een dag trok een ouder kind haar broek naar beneden om te kijken of ze nu een jongen of meisje is. Dat was natuurlijk traumatisch. Zelf zegt mijn dochter dat ze een jongen is. (…) Ze is nu 6 jaar.”
“Thuis konden we er niet over praten en nu, als we het er niet over hebben is het er niet. Over gevoelens wordt niet gesproken.”
Een jongen kleedde zich bij gym standaard om in de meisjeskleedkamer; docenten gingen het gesprek niet aan. Een andere jongen liet zich altijd omringen door een groep vriendinnen, om maar niet alleen over straat te hoeven.
Opgroeien · plan van aanpak, hoofdstuk 4
“Mijn ouders zijn niet bij ons huwelijk geweest. Dat doet 15 jaar na dato nog steeds pijn.”
“Het is een SOA. Een Sociaal Overdraagbare Aandoening.”
“Mijn nichtje werkte net voor een bedrijf in Genemuiden. Ze werd uitgenodigd voor een bedrijfsfeest, samen met haar vriend. Ze kreeg ontslag omdat ze aangaf haar vriendin mee te willen nemen naar het feest. De familie wist overigens van niets!”
“Ik ben al blij als ze het tolereren, dan is het goed.”
“Ik wil vertellen dat wij ook maar gewone mensen zijn, met een auto, een hypotheek en huisdieren.”
“Hoe kun je verwachten dat huidige jongeren er anders over gaan denken als zij thuis niets anders meekrijgen?”
Het plan tekent op: getrouwde en samenwonende stellen lopen hier niet hand in hand over straat en tonen in het openbaar geen affectie, “omdat ze geen aanstoot willen geven”. Bijna allemaal zeggen ze dat normaal te vinden in de gemeente Oldebroek.
Onveiligheid · plan van aanpak, hoofdstuk 4
Bij predikanten zijn gevallen bekend van breuken in families na een coming-out, “en soms zelfs onherstelbare schade in de relatie. Ook zijn er gevallen van zelfdoding bekend.”
Onveiligheid · plan van aanpak, hoofdstuk 4
Vier jaar later, in het raadsdebat van 2 oktober 2025: een jongere uit deze gemeente durfde het winkelcentrum niet op, bang om in elkaar geslagen te worden. In Zwolle werd hij achtervolgd en moest hij vluchten. Er zijn inwoners die vanwege hun geaardheid verhuizen uit de gemeente. GGD-cijfers: pesten en geweld tegen deze jongeren ligt 20% hoger dan gemiddeld.
2025 · raadslid Post (Duurzaam Oldebroek), notulen 2 oktober 2025
Bijlage 2 van het plan van aanpak
De brief
Een coming-out-brief van een inwoner: een diepgelovige man die op zijn 59e uit de kast kwam. Hij wist het sinds zijn 18e. Hij stelde de brief zelf beschikbaar “om mensen te laten delen in de worsteling die hij heeft doorgemaakt”.
“Worstel al heel lang met mijn ware identiteit en heb het heel lang, eigenlijk veels te lang verdrongen (…)”
“Ik heb er zelf zo veel mee geworsteld dat ik niet langer kan maar ook niet langer wil ontkennen: ik ben homosexueel. Het zit in mijn genen.”
“Wat heb ik veel gebeden om in dit alles een goede weg te gaan. Dat dit heel veel tranen, moeite en innerlijke pijn heeft gekost zal dunkt me iedereen kunnen begrijpen.”
“De voorganger heeft mij geweldig gesteund en mij ervan overtuigd dat ik door mijn geaardheid als mens niets, maar dan ook niets minder ben (…) Het werkte als een bevrijding dat ik eindelijk na zoveel jaren er mag zijn zoals ik ben.”
“Wonderlijk dat ik juist door mensen van de kerk, onze geweldige koster en bewogen predikant, ben geholpen om mezelf te kunnen en mogen zijn.”
“Ik hoop van harte dat iedereen, ondanks de pijn, mij wil accepteren zoals ik werkelijk ben.”
Dezelfde gesprekken gingen ook over hoop
En waarom die vlag er dus hing
Over wat één dag vlag per jaar betekent voor wie ernaar kijkt.
“Ik voelde me niet echt thuis in de gemeente. In grote steden werd het groots gevierd, bij ons werd er amper over gepraat. Voor de nieuwe generatie: het is oké dat je bent wie je bent en dat je houdt van wie je houdt.”
“Ik gun jongeren dat ze sneller het gevoel kunnen hebben: ik ben zoals ik ben, ik mag zijn wie ik wil zijn en houden van wie ik wil houden.”
“Je hebt geen stoornis, je bent gewoon trans.”
“Het is zo belangrijk om een veilige plek te hebben om je te ontwikkelen.”
De jongeren zagen de vlag als een teken dat de gemeente ‘ze ziet’ en dat je ergens terechtkunt met je vragen. De ouderen zagen de waarde vooral voor de jongeren.
De vlag · plan van aanpak, hoofdstuk 5
“Niet alle homo’s gaan naar de gay-pride en lopen met veren.”
Juli 2026 · na het bestuursakkoord
De stemmen van nu
Vijf jaar na die gesprekken spraken inwoners opnieuw, dit keer voor de camera’s en microfoons van de landelijke en regionale media. Alle citaten komen uit de reportages op de mediapagina.
“Ik dacht eigenlijk dat het een bevestiging was van iets wat nou al langere tijd zo voelde. Namelijk: verstop wie je bent, of vertrek maar.”
“Ik struggle er wel mee dat als ik tegen een aantal buren zou zeggen wie ik ben, dat zij mij niet meer zouden zien als de lieve buurvrouw die ze altijd hebben gezien. Ik ben zelf niet uit de kast. Hierna waarschijnlijk wel.”
“In 2021 heeft mijn zoon de vlag gehesen. Ik vind het gewoon zielig en verdrietig dat hij is weggepest uit de gemeente. Wij laten zien dat we erachter staan, achter onze kinderen.”
“Ik heb jaren in het onderwijs gewerkt en ik heb heel wat leerlingen zien struggelen met hun identiteit, en die mensen gun je veiligheid. Dit is de gemeente waar ik 40 jaar heb gewoond en ik schaam me ervoor dat het gaat zoals het nu gaat.”
“Ik zit in de kast, ik woon in Oldebroek en ik durfde niet te komen, want niemand weet het verder van mij. De steun die ik gemist heb bij de gemeente, die voelde ik op dat moment op afstand wel.”
“Je kan op je klompen aanvoelen dat het moeilijk is hier als niet-hetero. En als je dan dat ene symbool, dat één keer per jaar gehesen wordt, als je daar dan mee stopt, waar ben je dan mee bezig?”
Het kortste citaat van de muur
“Verstop je niet!”
Inwoner van Oldebroek · plan van aanpak 2021
En nu?
Laat het niet bij lezen
Op 9 juli bekrachtigde de raad het akkoord dat dit beleid schrapt. Diezelfde avond stond de straat vol regenboogvlaggen. De campagne gaat door.
Alle citaten zijn letterlijk overgenomen uit openbare raadsstukken; inkortingen zijn gemarkeerd met (…). Bronnen: Plan van aanpak motie LHBTQ+ (raad 30 september 2021) · Notulen raadsvergadering 2 oktober 2025.